सध्याचा मी!

खिडकीतनं बाहेर पाहताना,
सहजंच जुने आठवते,
माझ्याच हातून घडलेल्या चुकांवर,
माझे मलाच हसु येते.
इतक्या दूर येईन,
असं कधीच वाटलं न्हवतं,
स्वतःची स्वप्न स्वतहाच बदलीन,
असं स्वप्नातही जाणवलं न्हवतं.
एकाच ठिकाणी काम करताना,
रोज काहितरी नवीन शिकतो,
दोन दिवसांचा सुट्टीत,
जुन्या आठवणींत पुन्हा जगतो.
गेलेला वेळ येणार नाही,
मित्रही जुने काही पुन्हा भेटणार नाहीत,
नवीन लोकांशी हसून,
आता पुन्हा नाती बनवतो!!

पाऊस आणि मित्रं !

गप्पांच्या मैफिली आता फक्त Whatsapp वरच भरतात,
मित्र आता फक्त shift group मधलेच भेटतात,
मित्रांचे phone महिन्यतन एकदा दोनदाच येतात,
एखाद्या छोट्या गोष्टी वरना आठवण आली म्हणून phone केला म्हणून आता तेही थोडं  awkward feel!

पावसातले जुने फिरणे मात्र आता सर्वांनाच आठवते,
आता एकटे भिजणे फार वैतागवाणे वाटते,
आठवणी येत राहतात पण भेटायला वेळ मिळत नाही,
या रोजच्या निरर्थक धावपळीत पुर्वीसारखे जगायला वेळचं मिळत नाही!!