पुन्हा तू भेटशील तेव्हा....

पुन्हा तू भेटशील तेव्हा ,
मंन वेडं होईल तेव्हा,
हाथ पुन्हा थोडे कापतील ,
उठांतील शब्द हरवून जातील,
डोळ्यातनं चार मोती येतील,
पावलेही एचानक ठप्प होतील,
एका क्षणात आयुष्य आठवेल,
पुन्हा जीवन जगावंसं वाटेल!!

आठवण

आज पुन्हा मला तिची आठवण आली,
संध्याकाळच्या गर्दित मला तिची गरज भासली,
चार लोकांच्यात माझे डोळे भरून आले,
तिचा अशा वागण्याने मला रडू आले.

so you want to be a writer?

"THIS IS A COPY PASTE AND ONE OF MY FAVORITES" 

if it doesn’t come bursting out of you
in spite of everything,
don’t do it.
unless it comes unasked out of your
heart and your mind and your mouth
and your gut,
don’t do it.
if you have to sit for hours
staring at your computer screen
or hunched over your
typewriter
searching for words,
don’t do it.
if you’re doing it for money or
fame,
don’t do it.
if you’re doing it because you want
women in your bed,
don’t do it.
if you have to sit there and
rewrite it again and again,
don’t do it.
if it’s hard work just thinking about doing it,
don’t do it.
if you’re trying to write like somebody
else,
forget about it.


if you have to wait for it to roar out of
you,
then wait patiently.
if it never does roar out of you,
do something else.

if you first have to read it to your wife
or your girlfriend or your boyfriend
or your parents or to anybody at all,
you’re not ready.

don’t be like so many writers,
don’t be like so many thousands of
people who call themselves writers,
don’t be dull and boring and
pretentious, don’t be consumed with self-
love.
the libraries of the world have
yawned themselves to
sleep
over your kind.
don’t add to that.
don’t do it.
unless it comes out of
your soul like a rocket,
unless being still would
drive you to madness or
suicide or murder,
don’t do it.
unless the sun inside you is
burning your gut,
don’t do it.

when it is truly time,
and if you have been chosen,
it will do it by
itself and it will keep on doing it
until you die or it dies in you.

there is no other way.

and there never was.

-Charles Bukowski, 1920 - 1994

भेट चुकून कधी झाली तर....

तो तिला विसरत नाही,

नी ती त्याला कधी माफ करत नाही,

झालेल्या चुकांची जाणीव असून सुद्धा,

त्यांचा संवाद काही होत नाही.

        तशी ती अजुन एकटीच जगते,

        नी तोही अजून तिचीच वाट पहातो,

        पण त्याचा नेहेमीचा प्रयत्नांनी,

        तिला फक्त रागच येतो.

स्वाभिमान तर दोघांचा दुखावला,

त्रास याचा दोघांनाही झाला,

पण जगाचा या नियमांत,

शब्द तिनी त्याला सोडायचा दिला.

        पुन्हा कधी भेटणार नाहीत,

        नी संवादही कदाचित साधणार नाहीत,

        वर्ष जशे सरतील तसे,

        नवीन लोकांचात हरवून जातीलही.

आठवण मात्र नेहेमी राहील,

कमी त्या नात्याची नेहेमी जाणवेल,

वेळेस न भेटल्याचे दुखः,

वय वाढल्यावर नक्कीच दाटेल.

        जगण्याच्या त्या धावपळीत मग,

        गाठ्भेट मग कधी अचानक घडेल,

        "खुश तर आहेस नं?" विचारात,

        तो त्याचे अश्रु लापवेल.

तीही थोडीशी गोंधळून जाईल,

शब्द सारे विसरून जाईल,

"हे माझे ते नी हा आमचा छोटा" सांगत,

कॉलेजचं सारं तिला स्पष्ट आठवेल.

        तोही गंभीर विचारात हरवेल,

        तिचा साठी घालवलेला वेळ व्यर्थ त्याला वाटू लागेल,

        कित्येक वर्ष संवाद व्हावा या आशेत थांबलेला तो,

        दोनच शब्दात पुढे काय बोलु या प्रश्नात पडेल.

तीही विचारात अचानक हरवलेली असेल,

तिचे ते तसे थोडे शांत पाहत असतील,

नी शांततेत त्या तेच थोडा संवाद साधतील,

निवांत भेटू कधीतरी सांगत दोघेही तिथनं निघून जातील.

        तो तसा फार हादरलेला असेल,

        एकटेपणा त्याला नकोसा वाटेल,

        खरंच आपलं चुकलं का विचार करत,

        मित्रांना तो हेच सारं सांगू लागेल.

दिवसा अखेर कामांतनं ती मोकळी होऊन,

विचार ती करू लागेल,

चुकला निर्णय समजुन ती,

हळूच एकटी थोडे अश्रु काढेल.

        अहंकाराचा या भांडणात,

        आयुष्य दोघांचा फार अवघड असेल,

        आणि इतरांसाठीच जगत मग,

        त्यांना अहंकाराच्या नुकसानाचा अर्थ कळेल.

झोप हरवून गेल्ये!

झोप येत नाहीये, नी झोपायचंही नाहीये,
दिवस सरत चाललेत नी आयुष्य कळत नाहीये.
गप्पा गोष्टी होतात, नी वेळ निघून जाते,
लक्ष कामात नसत, नी वाट हरवत जाते.
करावं काय कळत नाही, नी दिशा सापडत नाही,
गेल्या काही वर्षांमध्ये मला जगण्यात मज्जा येत नाही!

अजुनही तू!

भर दुपारी एकटीच बसून विचार कधी करतेस का?

वाट पहातंय तुझ्ही कोणीतरी असही कधी वाटून घेतेस का?

प्रेम तुझं असुनही, रुसून शांत एकटी बसतेस का?

नी शब्द पाडायंचा नाही म्हणून उगीच एकटी जगतेस का?

अजुनही मंन रमत नाही म्हणुन पुस्तकं रात्रंदिवस वाचतेस का?

नी मग डोकं जड झालय म्हणुन रजा घेऊन झोप काढतेस का?

'जा तू' म्हणत चिडून अजुनही कोणावर ओरडतेस का?

नी स्वतःची काळजी घेत नसेल कोणी तर त्यावर जीवापाड प्रेम करतेस का?

अजारी असताना मग कोणी, त्याचा मित्रांसोबत अवषध पाठवतेस का?

नी 'बरं वाटतंय का?' असं दिवसातनं शंभर वेळा कोणाला विचारतेस का?

जुन्याच आठवणीत कधी हळूच एकटी अजून अश्रु काढतेस ना?

जरी हो नाही म्हटलीस तरी विचार माझा बरेचदा तू अजुनही करतेस ना?

आठवण मित्रांची!

सर्व काही कसं सुरळीत चालू असतं,

पण सर्व काही असुनही माझं जंग थोडं रिकामं असतं,

इथे इतकी लोकं असुनही एकटेपणा दाटून येतो,

शाळेच्या मित्रांची आठवण आली, की मग अंतर सारं नको नकोसं होतं.

      सोडून सर्व, पुन्हा घरी जावसं वाटतं,

      नी नाती इथली सारी व्यर्थ वाटतात,

      कॉलेज-कामात लक्ष लागत नाही,

      त्यांचा शिवाय एकट्याला मुळीच कर्मात नाही.

येत असेल का माझीही आठवण कोणास,

असा प्रश्नही नेहेमीच पडतो,

कामात असलेल्या मत्रांचे फोन,

क्वचितच कधीतरी अचानक येतात.

     

      लहानपणीचा गोष्टींची फारशी आठवण नाही,

      पण नाती ती कधी तुटली नाहीत,

      आजही भेटलो की फार बर वाटतं,

      तुम्हा सर्वा मित्रांशिवाय येथे जगणं व्यर्थ वाटतं!